เขียนฟิคเปนเรื่องแรกเลยอ่า ขอฝากตัวด้วยน้าาาาาา

ยังไงก้อติชมกันด้วยหล่ะ เม้นท์กันเยอะๆๆ :)

คำเตือน: ถ้าคุณรับไม่ได้กับ Boy's Love กรุณาปิดหน้าต่างนี้อย่างสันติ

- - - - - - - - - -

ใครจะรู้ว่าเวลาเพียงไม่นาน จะทำให้เราพบกับความรักที่เราอาจจะหาไม่ได้ที่ไหนอีกแล้ว.

มันอาจจะดูเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ แต่ก็เป็นเรื่องจริงไม่ใช่เหรอ?
ที่ทุกอย่างเกิดขึ้นจากความบังเอิญ.

#ตรู๊ดๆ.ตรู๊ดๆ#

ใครโทรมาดึกขนาดนี้เนี่ย ตีสองกว่าแล้วนะ

หืม?...เบอร์แปลกๆด้วย รับดีรึเปล่านะ คิม แจจุง หนุ่มหน้าสวยบ่นอยู่กับตัวเอง

ขณะนี้เป็นเวลาตีสองกว่าแล้วในกรุงโซล แจจุงกำลังเล่น msn คุยกับเพื่อนคนสนิทของเขา คิม จุนซู แต่อยู่ดีดีก็มีโทรศัพท์ดังขึ้นมา

นายว่าฉันรับดีมั๊ยจุนซู? มีเบอร์แปลกๆโทรเข้ามาหล่ะ แจจุงพิมพ์ถาม เพราะปกติแล้วเขาไม่รับโทรศัพท์เบอร์แปลกๆอยู่แล้ว แล้วยิ่งโทรมาดึกขนาดนี้ ยิ่งดูไม่น่าไว้ใจซักเท่าไหร่

ก็ลองรับดูสิ โทรมาดึกขนาดนี้อาจจะมีอะไรฉุกเฉินก็ได้นะ จุนซู ชายหนุ่มผู้มองโลกในแง่ดีพิมพ์ตอบกลับมา

อืม งั้นแป๊บนึงนะ ว่าแล้วแจจุงก็รับโทรศัพท์ที่ดังอยู่พักใหญ่

. แจจุงเงียบ เพื่อฟังเสียงก่อนว่าเป็นใครโทรมา

.
สวัสดีครับ มีเสียงชายหนุ่มอีกคนหนึ่งเปิดบทสนทนา

นั่นคิม แจจุง รึเปล่าครับ? อีกฝ่ายถามโดยไม่รอช้า

ใช่ แจจุงตอบด้วยเสียงงงๆ เพราะเขามั่นใจว่าไม่เคยได้ยินเสียงชายคนนี้

เอ่อ ผมเป็นเพื่อนของยูชอนนะครับ คือผมจะถามเกี่ยวกับร้านอาหารที่คุณทำงานอยู่ ได้รึเปล่าครับ?

//เจ้ายูชอน เอาเบอร์ฉันไปแจกใครมั่วซั่วเนี่ย ถ้าเจอตัวต้องจัดการซะหน่อยแล้ว// แจจุงคิดโมโหเพื่อนตัวแสบในใจ

เอ่อได้สิครับ แจจุงตอบ

ผมได้ยินว่าตอนนี้ที่ร้านคุณกำลังมองหานักร้องอยู่หนิครับ ชายหนุ่มถาม

ก็ใช่ครับ.ร้านเราเปิดค่อนข้างดึก แล้วลูกค้าก็อยากฟังที่เพลงสดๆกันหน่ะครับ แจจุงตอบ

คือผมสนใจจะไปร้องเพลงที่นั่นหน่ะครับ ไม่ทราบว่ายังเปิดรับอยู่รึเปล่า

ก็ยังเปิดรับอยู่เรื่อยๆนะครับ แจจุงตอบอย่างงงๆ งงกับน้ำเสียงที่ดูกระตือรือร้นผิดกับเวลาในตอนนี้

แค่นี้นะครับ ขอบคุณมากเลยครับ ฝันดีน้า ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงร่าเริง

ว่าแต่นายชื่. แจจุงกำลังเอ่ยปากถาม

#ตื้ด#

ฮัลโหล.ฮัลโหลฮัลโหล ไม่มีเสียงตอบรับกลับมาซะแล้ว

//อะไรของมันฟะ ชื่ออะไรก็ไม่เห็นบอก รายละเอียดอะไรก็ไม่ถามเลยเหรอไงเนี่ย// แจจุงอดนึกโมโหไม่ได้

//เออช่างมันเหอะ// ว่าแล้วก็หันกลับไปที่คอม

ใครก็ไม่รู้อ่ะ โทรมาถามเรื่องเปิดรับสมัครนักร้องอ่ะ ที่ร้านที่ฉันทำอยู่ แจจุงพิมพ์บอกเพื่อนสนิท

เหรอ -___- เขาชื่ออะไรหล่ะ? จุนซูถาม

ไม่รู้อ่ะ ฉันยังไม่มีโอกาสถามเลย เขาวางหูไปก่อนแล้ว

อืมมม แปลกดีแหะ จุนซูก็งงไม่แพ้ไปกับแจจุง

อ๋อ เขาบอกว่าเขาเป็นเพื่อนกับยูชอนหล่ะ แจจุงนึกขึ้นได้

.เพื่อนของตานั่นหน่ะหรอ จุนซูเปลี่ยนน้ำเสียง (นี่ขนาดเล่น msn นะเนี่ย แจจุงยังรู้เลยว่าเปลี่ยนน้ำเสียง)

อืม

ถ้าเป็นเพื่อนของตานั่นคงไม่ใช่คนดีซักเท่าไหร่หรอก อย่าไปสนใจเลย จุนซูบอกเพื่อนของเขา

นายนี่ก็นะ จะไปจงเกลียดจงชั่งอะไรตายูชอนมันนักหนา แจจุงอดขำเพื่อนเขาไม่ได้

ฉันยังไม่เห็นเขาร้ายอะไรกับนายเลยหนิ

ไอบ้านั่นมันชอบแกล้งฉัน ไม่รู้อะไรนักหนา ไม่รู้ชาติที่แล้วฉันไปทำไรให้มัน จุนซูยิ่งโมโหเมื่อพูดถึงชื่อตาคนนี้

วันก่อนนะ ไปกินข้าวที่โรงอาหาร มันก็แย่งที่นั่งฉัน พอฉันไปซื้อน้ำ มันก็มาเบียดๆ ฉันโมโหมันมากเลย จุนซูเริ่มบ่น

วันก่อนนู้นมันก็มาแกล้งฉันตอนฉันนั่งเรียนอยู่ ฉันนะกำลังนั่งเล็คเชอร์อยู่ดีดี.

เออนี่ จุนซู ฉันเริ่มง่วงแล้วหล่ะ ฉันขอตัวไปนอนดีกว่า แจจุงตัดบท เพราะเขารู้ดีถึงความขี้บ่นของจุนซูคนนี้ เขาเคยนั่งฟังจุนซูบ่น non-stop มา 3 ชั่วโมงแล้ว

เอออ ก็ได้ นายไปนอนเหอะ ฉันขอนั่งโหลดหนังต่ออีกแป๊บ จุนซูเข้าใจว่าเพื่อนเขาคงง่วงแล้ว

อืมๆ งั้นฉันไปนอนก่อนนะ เจอกันที่มหาลัยพรุ่งนี้แล้วกัน บายยย แจจุงลาเพื่อน

บายยย *__* จุนซูตอบ

หลังจากปิดคอม แจจุงเข้าห้องน้ำไปแปรงฟันล้างหน้าล้างตาเตรียมตัวเข้านอน เขาหันไปมองนาฬิกาเห็นว่าตอนนี้เวลาปาเข้าไป 03:15 แล้ว

//ดึกแล้ว เราน่าจะรีบนอนดีกว่า เดี๋ยวผิวสวยๆเราเสียหมด// แจจุงคิดเข้าข้างตัวเองอยู่คนเดียว

#ตรู๊ดๆ.ตรู๊ดๆ# เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้น

//อย่าบอกนะ ว่าเป็นเจ้าจุนซูโทรมาบ่นต่อ เพราะถ้าเป็นแบบนั้นฉันคงไม่ได้นอนแน่ๆคืนนี้// แจจุงนึกในใจ

เอ๊ะ เบอร์แปลกๆอีกแล้วหนิ แจจุงพูดกับตัวเอง

ฮัลโหล นอนรึยังครับ? อีกฝ่ายเริ่มคำถามก่อน

ก็กำลังจะเข้านอนแล้วหล่ะ นายโทรมา มีอะไรอีกรึเปล่า? แจจุงถามกลับ

คือ เมื่อกี้ผมลืมถามไปหน่ะ ว่าร้านอยู่ตรงไหน เปิดกี่โมง อะไรแบบนี้อ่ะครับ ชายหนุ่มถามด้วยเสียงเขินๆในความขี้ลืมของตนเอง

อ๋อ ผมก็ว่างั้นแหล่ะ ว่านายยังไม่รู้รายละเอียดอะไรเลยหนิ แจจุงอดขำไม่ได้เหมือนกัน

ร้านเราตั้งอยู่ตรงหัวมุมของถนน xxxx เดินมาก็เห็นเลยอ่ะ ร้านป้ายสีแดงๆใหญ่ๆ เปิดตั้งแต่ 10:30 ถึง 00:30 แจจุงตอบ

ครับ ครับ แล้วแจจุงเริ่มทำงานกี่โมงหล่ะ? ชายหนุ่มถามต่อ

ผมเริ่มตั้งแต่หกโมงครึ่งจนปิดร้าน เพราะผมต้องรอเรียนเสร็จก่อน แจจุงตอบ

ถามทำไมเหรอ? แจจุงถามกลับ

ป่าวครับ เผื่อได้เจอกันไงหล่ะ อิอิ ชายหนุ่มเริ่มทำเสียงทะเล้น

//อะไรของมันวะเนี่ย!!// แจจุงคิดในใจ

เหรอ แจจุงตอบแห้งๆ

อิอิ ผมไม่กวนแจจุงแล้วดีกว่า ไปนอนเหอะครับ

อ๋อ แล้วอีกอย่างผมลืมบอกชื่อผมไปเลย โทษทีนะเสียมารยาทมากเลย ชายหนุ่มขอโทษขอโพย

ผมชื่อยุนโฮครับ ชอง ยุนโฮ

แค่นี้นะครับ ฝันดีนะ

#ตื้ด#

เดี๋ยวนาย. แจจุงพูด

//ไม่ทันอีกแล้ว ไอบ้านี่จะรีบไปไหนของมันเนี่ย//

//นอนดีกว่า ดึกแล้ว ดีนะที่พรุ่งนี้เรียนบ่ายโมง ไม่งั้นฉันไปเรียนในสภาพผีดิบแน่ๆเลย//

#ลัลล้า ลัลล้า# เสียง sms ของแจจุงดังขึ้น (เสียงน่ารักไปรึเปล่าพ่อคุณ)

//วันนี้อะไรกันนักหนาเนี่ย มาขายดีอะไรกันตอนนี้// แจจุงนึกในใจ

มือก็กดโทรศัพท์เพื่ออ่านข้อความที่ส่งเข้ามา

#you have 1 new message#

#ติ๊ดๆๆ#

#ขอบคุณมากนะครับ ฝันดีน้า

Sender:

001-231-xxxxx

Sent:

03:18:56

7 Jul 2006#

//เบอร์ของนายยุนโฮอะไรนั่นหนิ จะส่งทำไมเนี่ย เรายังไม่ได้ช่วยอะไรมากมายเลย//

//เอ๊ะ! หรือว่าเขาจะมาจีบเราเนี่ย.บ้าน่าแจจุง อยู่ดีดีเขาจะมาจีบเราทำไม อีกอย่างเขาก็เป็นผู้ชาย บ้าไปกันใหญ่แล้วเรา นอนดีกว่า//

แจจุงวางโทรศัพท์ลง แล้วล้มตัวลงนอนเพราะความเหนื่อย

แน่สิเขาต้องเหนื่อยอยู่แล้ว.

ต้องหาเลี้ยงตัวเอง พ่อแม่เขาเสียไปด้วยอุบัติเหตุเครื่องบินตกตั้งแต่เขา 5 ขวบ

หลังจากนั้นเขาก็อยู่ตัวคนเดียวมาตลอด

ไปอยู่กับคุณลุง ก็เหมือนไปเป็นภาระของเขา

สายตาที่เขามอง เขามองแจจุงเหมือนเป็นส่วนเกินของครอบครัว

เขาจึงทนไม่ไหว ถึงได้ออกจากบ้านลุง

ออกมาใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ยืนด้วยลำแข้งของตัวเอง

เหนื่อยมั๊ย.เหนื่อยสิ

แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องเป็นภาระของใคร

ถึงจะลำบาก แต่เขาก็ภูมิใจกับสิ่งที่เขาหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเอง

เห็นเขาบอบบางแบบนี้ แต่เขาก็มีความอดทนไม่แพ้ผู้ชายตัวใหญ่ๆ

ที่เขายอมเหนื่อย ยอมอดทน ก็เพราะเขามีความฝัน

ฝันหนึ่งที่เขาจะทำให้ได้ ต่อให้ลำบากแค่ไหน เขาก็จะไปให้ถึง

[TO BE CONTINUED]