"Lolita's Talk"
ช่วยเม้นท์กันหน่อยน้า
จาได้มีกำลังใจเขียนต่อ >_<
ขอบคุณทุกคนที่ติดตามนะ
ในหัวมีพล๊อตเต็มไปหมดเลย
เลือกไม่ถูกว่าจะเอาตรงไหนมาเขียนต่อดี
ใครชอบคู่มิก+เซีย ตอนหน้าห้ามพลาดนะ
บอกได้แค่นี้หล่ะ อิอิ
.
นายชื่ออะไรนะ? แจจุงถามอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าที่เขาได้ยินนั้น ถูกต้องทุกกระบวนความ
ชอง ยุนโฮครับ ชายหนุ่มหน้าทะเล้นตอบ
ทำไมเหรอครับ? เขายิงคำถามกลับไปที่แจจุง
. แจจุงยังอึ้งอยู่ สายตาของเขามองที่ยุนโฮไม่กระพริบ
ยุนโฮเอาหน้าเข้ามาใกล้แจจุงมากขึ้นจนจมูกของเขาทั้งคู่จะชนกันอยู่แล้ว
หน้าผมมีอะไรติดเหรอครับ เห็นจ้องตาไม่กระพริบ ยุนโฮถาม
อ่ะ เปล่าๆๆๆๆ ไม่มีอะไรหรอกๆ แจจุงรีบหลบสายตาทันที
แล้วเป็นอะไรไปรึเปล่า หน้าแดงเชียว ยุนโฮสังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงของคนสวยที่อยู่ตรงหน้าได้ชัดเจน
นี่ๆ จะมายืนจีบอะไรกันแถวนี้จ๊ะ หลบทางเดินหน่อยสิ ฮีซอลแซวทันทีที่เห็นทั้งคู่ยืนหน้าจะชนกันอยู่แล้ว
อ่ะ! พี่ฮีซอลพูดอะไรหน่ะ น่าเกลียด! แจจุงติงพี่คนสวยด้วยความเขินอาย
คือ..คือ เขามาสมัครเป็นนักร้องที่ร้านเราหน่ะครับ แจจุงรีบเปลี่ยนเรื่อง
อ๋ออออ ฮีซอลลากเสียงยาว
ฉันก็นึกว่าจะมาจีบน้องสาวคนสวยของฉันหน่ะสิ ฮีซอลยังไม่เลิก
ไปกันใหญ่แล้วพี่ อย่าเรียกผมแบบนั้นสิ น่าอายจะตาย
ปกติเขาจะชินแล้วกับการที่คุณมิอิม และฮีซอลเรียกเขาว่า คนสวย แต่การที่ต้องมาถูกเรียกแบบนี้ ต่อหน้าคนอื่น ทำให้เขาอายมาก
โฮะๆๆๆ ฮีซอลหัวเราะชอบใจที่เห็นแจจุงอายม้วนซะขนาดนั้น
ไม่เป็นไรหนิครับ พี่เขาพูดความจริงหนิ หุหุ ยุนโฮพูดขึ้นมา
ง่ะ. แจจุงถึงกับอึ้งกับคำพูดของยุนโฮ
-////- ตาบ้า! ฉันเป็นผู้ชายนะ แจจุงสับสนว่าเขาโกรธหรือเขินกันแน่
ก็ไม่เป็นไรหนิครับ ก็นายสวยจริงๆหนิ ยุนโฮยังตอบหน้าตาเฉย
เอ่าๆ ข้างหน้าร้านมีอะไรกันหน่ะ เสียงดังมาถึงข้างหลังเลย เสียงของคุณมิอิมดังมาจากหลังร้าน
คือ.มีคนสมัครเป็นนักร้องที่ร้านเราหน่ะครับ แจจุงรีบตอบคุณมิอิมทันที
อ๋อๆ บอกให้เขารอหลังเลิกร้านได้รึเปล่า? วันนี้ร้านเรายุ่งมากเลย คุณมิอิมตะโกนบอกมา
แจจุงเธอช่วยพาเขาไปรอที่ห้องทำงานฉันก่อนแล้วกันนะ
ครับๆ แจจุงตอบรับ แล้วรีบเดินนำหน้าชายร่างสูงไป
ชายล่างเล็กเดินนำทางมาโดยที่ไม่ได้หันไปมองเลยว่าอีกคนเดินตามมารึเปล่า ระหว่างทางที่จะถึงห้องทำงานของคุณมิอิม ชายร่างสูงคว้าข้อมือของชายล่างเล็กขึ้นมา
!!
นายคือคิม แจจุงเหรอ?
อ่ะ ใช่แล้วมาจับมือฉันทำไม! แจจุงรีบสะบัดมือออกทันที เขาไม่ชินที่จะให้ใครมาถูกเนื้อต้องตัวซักเท่าไหร่
เปล่าครับ ไม่มีอะไรหรอก ชายร่างสูงยิ้มกรุ่มกริ่ม
ทำไม! มีอะไรก็พูดมาสิ ยืนยิ้มบ้าอะไรของนาย! แจจุงเริ่มโมโหซะแล้ว แต่ใบหน้าของเขาเป็นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด แสดงให้เห็นถึงเลือดที่สูบฉีดเพราะความเขินอาย
ยุนโฮยื่นหน้ามาใกล้ๆ พร้อมทั้งเอาริมฝีปากมาข้างๆหูของแจจุง ทำให้แจจุงขนลุกไปทั้งตัว เพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครเอาหน้ามาใกล้เขาขนาดนี้มาก่อน
ผมแค่จะบอกว่า ฟังเสียงในโทรศัพท์ไม่คิดว่าตัวจริงจะน่ารักขนาดนี้
!!! -////- แจจุงถึงกับอึ้ง ก็เคยได้ยินว่าคนนู้นคนนี้บอกว่าเขาน่ารัก (ไม่ค่อยเลยนะพ่อคุณ) แต่ก็ไม่เคยรู้สึกอายขนาดนี้มาก่อนเลย
ไอบ้า! พูดอะไรของนายหน่ะ ถอยออกไปเลยนะ! แจจุงผลักยุนโฮเต็มแรง คงเป็นเพราะเขาเขิน เขาไม่ได้นึกจงเกลียดจงชังกับนายคนนี้หรอก แต่การที่ชายร่างสูงไม่ทันตั้งตัว เขาเลยเซไปตามแรงผลักของชายร่างเล็ก
#พลั่กกกกกก#
ศีรษะของชายร่างสูงไปกระแทกกับตู้วางของที่อยู่บริเวณทางเดินอย่างจัง
!!!! แจจุงตกใจกับสิ่งที่เขาทำลงไป เขาไม่คิดว่าชายตัวโตจะถูกแรงคนตัวเล็กๆอย่างเขาผลักไปได้ไกลขนาดนี้
โอ๊ยย!! ยุนโฮร้องออกมา
ฉันขอโทษ!!!! แจจุงรีบวิ่งไปประคองชายร่างสูงทันที
นายเป็นอะไรมากรึเปล่า!
ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ เจ็บมากรึเปล่าอ่ะ!
หัวแตกรึเปล่าอ่ะ เอามือออกสิ ให้ฉันดูหน่อย
น้ำใสๆเริ่มหล่ออยู่ที่ตาของแจจุง เขาไม่อยากให้ใครต้องมาเจ็บเพราะเขา เขาไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องออกมาเลวร้ายขนาดนี้ นี่เขาทำเกินไปเหรอ นายคนนี้ยังไม่ได้ทำอะไรเขาเลยหนิ
ชายร่างสูงยังไม่ยอมเอามือที่กุมหน้าผากออก
ฉันหัวแตกไป นายจะรับผิดชอบมั๊ย ยุนโฮถาม
รับผิดชอบสิ ฉันเป็นคนผลักนายเองหนิ ฉันขอโทษนะ แจจุงเริ่มสะอึกสะอื้น
งั้นนายต้องเลี้ยงข้าวฉัน ยุนโฮพูดขึ้น
ได้ๆๆๆ จะให้ทำอย่างอื่นก็ได้ แจจุงรีบรับปากทันที
//เอ๊ะ!....หัวแตกกับเลี้ยงข้าวมันเกี่ยวกันตรงไหนเนี่ย// แจจุงคิดในใจ เขาเริ่มไม่มั่นใจกับลูกไม้ของหมอนี่ซะแล้ว
ไหนนายเอามือออกซิ! แจจุงพูดพร้อมกับดึงมือของยุนโฮออก ไม่มีเลือดซักกะหยด มีแค่รอยแดงนิดหน่อย จะเรียกว่าหัวโนก็ได้ แต่ไม่ถึงขั้นห้อเลือดหรืออะไรรุนแรง
ไอบ้า ไม่ได้เป็นไรซะหน่อย! แจจุงโมโห หลอกว่าเจ็บไม่พอ ยังทำให้เขาเกือบร้องไห้แล้วด้วย
แต่ฉันก็เจ็บอยู่ดีนะ นายผลักหัวฉันมากระแทกแบบเนี่ย ชายร่างสูงเริ่มเรียกร้องสิทธิของตัวเอง
อ่ะ ก็ฉันขอโทษไงเล่า ก็นายแหล่ะเอาหน้ามาใกล้ๆฉันทำไมหล่ะ
ไม่รู้แหล่ะ นายสัญญาแล้วว่าจะเลี้ยงข้าวฉัน ยุนโฮเริ่มทำหน้างอนตุ้บป่องเหมือนเด็กๆ
อะไรหล่ะ ก็นายแหล่ะมาแกล้งฉันก่อนทำไมหล่ะ
ต๊าย ตาย อะไรกันเนี่ย!??
เด็กสมัยนี้ไวไฟกันจริงๆเลยน้าาาา จะเป็นใครไปไม่ได้ ถ้าไม่ใช่ฮีซอลเจ้าเก่า
แหม มาหลังร้านแป๊บเดียว แถมเพิ่งเจอกันไม่ถึงชั่วโมงซะเลยด้วยซ้ำ
พี่ฮีซอล!! แจจุงอายหนักกว่าเดิม
แหมๆ ไม่เป็นไรหรอก ฉันเข้าใจดีว่าฮอร์โมนมันพลุ่งพล่านหน่ะ วัยหนุ่มสาวเนี่ย โฮะๆๆ ฮีซอลกวน
เอาเหอะๆ ฉันแค่จะมาบอกว่าคุณมิอิมจะมาที่ห้องแล้วแค่นั้นหละจะ
แจจุงพยุงตัวขึ้นมาแล้วรีบเดินออกจากบริเวณนั้นทันที แต่ยุนโฮคว้ามือของแจจุงขึ้นมาแล้วเอานิ้วของเขาเกี้ยวก้อยกันกับแจจุง
นายสัญญากับฉันแล้วนะ
แล้วเขาก็เดินเข้าห้องทำงานคุณมิอิมไป ปล่อยให้แจจุงอยู่กับฮีซอล ซึ่งแน่นอนอย่างฮีซอลเหรอ จะไม่อยากรู้ว่าไปสัญญาอะไรกัน -__-
แจจุงกลับมาจัดเก็บร้าน เก็บจาน ปัดนี่ถูนั้นไปเรื่อย แต่ก็มีพี่สาวตัวแสบเดินตามต้อยๆ พร้อมกับคำพูดเดิมๆ
นี่ๆ แจไปสัญญาอะไรกับเขาเหรอ บอกหน่อยสิๆๆๆๆ
ไม่มีอะไรหรอกพี่ เขาก็พูดไปเรื่อยเปื่อย
อย่ามาหลอกฉันเลย แจโกหกไม่เนียนนะ รู้ตัวรึเปล่า
. จริงอยู่ เขาเป็นคนไม่มีพรสวรรค์ในเรื่องโกหกเลย
แต่เอาเหอะนะ ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร ฉันไปสืบของฉันเองก็ได้ โฮะๆ ว่าแล้วฮีซอลก็กลับไปนั่งแท่นประจำตำแหน่งของเธอต่อไป (ประมาณว่าแคชเชียร์แล้วกันนะ -__-)
-----------
ไฟที่หน้าร้านถูกปิดลงทีละดวง ประตูไม้บานใหญ่หน้าร้านก็ค่อยๆเลื่อนปิด ภายในร้านมีสองสาว(??) กำลังช่วยกันเก็บร้าน แจจุงกำลังยุ่งอยู่กับการทำความสะอาดโต๊ะ ส่วนทางฮีซอลก็เดินเข้ามาข้างหลัง
แจว่าเขาจะได้ทำงานที่ร้านเรารึเปล่า?
ผมจะไปรู้เหรอพี่ฮีซอล มันขึ้นอยู่กับคุณมิอิมตั้งหากหล่ะ
แล้วแจไม่อยากให้เขาทำที่ร้านเราเหรอ?
ก็เรื่องของเขาสิ ไม่เกี่ยวอะไรกับผมหนิ แจจุงพยายามเบือนหน้าหนีฮีซอลอยู่ตลอด
ฉันบอกแล้วไง ว่าแจโกหกไม่เนียน คริคริ
//พี่ฮีซอลมีแผนอะไรอยู่แน่ๆเลย เสียงหัวเราะแบบนี้ -_-//
เขาจะทำที่นี้ หรือไม่ได้ทำ ก็ไม่ทำให้ผมได้เงินเดือนเยอะขึ้นซะหน่อย แจจุงบอกฮีซอลตัดรำคาญ
เหรอจ๊ะแต่ฉันคิดว่าแจจะได้อย่างอื่นแทนหน่ะสิ ฮีซอลเริ่มขึ้นเสียงสูง แสดงถึงความคิดในหัวของเธอกำลังทำงาน
-////- ได้อะไรพี่ ไปกันใหญ่แล้วนะ ถึงจะไม่รู้ว่าฮีซอลคิดอะไรอยู่ แต่แจจุงก็พอจะเดาความคิดของพี่สาวคนนี้ได้ เพราะฮีซอลเป็นสาวกYตัวยง
แหม แล้วหน้าแดงทำไมหล่ะ ฉันยังไม่ทันพูดเลยว่าได้อะไร โฮะๆ
สองสาวมาทางนี้หน่อยเร็วเข้า เสียงเรียกของคุณมิอิมดังขึ้น
มาลองฟังดูสิ ว่าหนุ่มน้อยคนนี้ร้องเพลงเป็นไงบ้าง จะได้ช่วยกันตัดสินใจ
ทั้งสองคนค่อยๆเดินไปที่เก้าอี้ว่างที่อยู่บริเวณหน้าเวที ถึงจะเป็นเวทีที่ไม่ได้ใหญ่โตหรือหรูหราอะไรมากมาย แต่ถ้าได้ขึ้นไปร้องเพลงบนนั้น แล้วมีคนนั่งฟังเต็มไปหมด ก็คงสร้างความภูมิใจให้กับผู้ร้องได้ไม่มากก็น้อย
ไฟบนเวทีถูกเปิดขึ้น ปรากฏหนุ่มร่างสูงนั่งอยู่บนเก้าอี้สูงในมือของเขามีกีต้าร์คู่ใจ ท่ามกลางความเงียบสงบหนุ่มร่างสูงค่อยๆบรรจงดีดสายกีต้าร์ ทำให้ห้องที่เคยเงียบสงบมีเสียงกีต้าร์บางๆเบาๆล่องลอยไปทั่ว
//อ่ะไม่เหมือนกันเลย//
//ไม่เหมือนตาบ้าที่ชอบทำหน้าทะเล้นคนเดิมเลย// แจจุงถึงกับตกอยู่ในภวังค์ เขาไม่เชื่อสายตาว่านี่คือหนุ่มหน้าทะเล้นคนเดิมที่เขาเพิ่งเจอมาไม่กี่นาทีที่ผ่านมา
แน กา กุม กวอ วาซ ดอน แม อี รี ออ นือ แซ ยอ กี คือ แด จา พึน โซ นือ โร นือ กยอ จยอ ถ้อยคำที่ถูกจัดเรียงอยู่บนตัวโน้ต ค่อยๆถูกลำเลียงผ่านน้ำเสียงที่เป็นเอกลักษณ์ออกมาทีละคำสองคำ
ออ จอ มยอน นอ มู มอล จี โมล รา มัล ฮา จี โมซ แฮซ จโย ซุม กยอ วาซ ดอน กือ มา อึม โด โม รึน แช โร
Someday I'll lay my love on you. Baby I don't wanna lose it
//ไม่ใช่.ทำไมเสียงที่ทุกทีฟังแล้วกวนประสาทของหมอนี่ เวลามาร้องเพลงจะเพราะได้ขนาดนี้// แจจุงไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง
พอแล้ว เสียงคุณมิอิมเอ่ยขึ้นมา
//ทำไมหล่ะคุณมิอิมไม่พอใจงั้นเหรอ//
//ไม่นะ งั้นก็หมายความว่าหมอนี่จะไม่ได้ทำงานที่นี้หน่ะสิ!!// แจจุงหน้าเสียทันทีที่ได้ยินเสียงของคุณมิอิม
ยุนโฮ.เธอลงมาจากเวทีแล้วมาตรงนี้หน่อย...
[[TO BE CONTINUED]]
